Je kon het al merken bij de ‘persconferentie’ die er was belegd bij de presentatie van de Tussenbalans. Geen enkele journalist was onder de indruk, de ballon werd al ter plekke doorgeprikt. De aanwezige fractievoorzitters putten zich uit met ‘compromis-excuses’. Het kon in hun ogen nu eenmaal niet anders, teveel partijen om zaken mee te doen.
Leo de Vries van AC/AD kon het in de gelijknamige krant dan ook niks anders dan het ‘een akkoord op lemen voeten’ noemen. En terecht.

De Tussenbalans was al aan het begin van de coalitie, begin 2010, afgesproken. Een ‘tussenbalans’ waar het ging om de gemaakte afspraken in het coalitieakkoord en de mate waarin die in de wielen gereden zouden worden door nieuwe feiten. Er was toen namelijk al twijfel over de haalbaarheid van de mooie beloften, zoals het onbebouwd laten van het Elisabeth ziekenhuisterrein als het ziekenhuis zou zijn verhuisd.
Nieuwe feiten genoeg inmiddels. Letterlijk kapitale blunders bij het bouwen van het Eemhuis (maar liefst 15 mln meer), afwaardering van gronden (zet de teller maar op 30 mln), stagnerende bouw/verkoop/verhuur van onroerend goed (incl dat van de gemeente zelf), extra kosten WMO/Jeugdzorg/Werk en Inkomen (Bijstand), sterk dalende bijdrage vanuit het gemeentefonds.. om er maar een paar te noemen.

Als je de Tussenbalans ziet die nu is gepresenteerd kun je constateren dat deze collegepartijen het ook niet weten hoe ze de gaten moeten dichten. Enige concrete maatregel is 5% verhoging OZB voor de woningeigenaren. Dat op basis van de verkiezingsbelofte in 2010 dat de belastingen niet verhoogd zouden worden. Nou, stellen ze, dat doen we dan ook niet. We brengen ze alleen maar terug naar het niveau van 2010, want sinds die tijd is de OZB omlaag gegaan… Bovendien, aldus de toelichting, gaan alleen de eigenaren maar meer betalen….niet de huurders.
Dat die eigenaren het doorberekenen in de huur is natuurlijk ondenkbaar, toch?
Hoeveel kiezers zouden daar instinken?

Dergelijke drogredeneringen zijn de basis voor deze Tussenbalans. Het barst van de ‘Wishful thinking’. Zo moet 1 mln bespaard worden op het beheer van het eigen onroerend goed. Kon tot nog toe niet. Rekent men erop dat alle eigen gebouwen verkocht of verhuurd gaan worden (bv die gebouwen die verlaten worden door Kade, Muziekschool en Bibliotheek). Subsidies worden niet langer geïndexeerd (ondanks contractuele afspraken).
Veel van de noodzakelijke bezuinigingen worden alleen maar met grove bedragen ingevuld volgens de verfoeilijke kaasschaafmethode. Geen keuzen.
Pas bij de begroting 2013, aan het eind van het jaar, worden een paar keuzen gemaakt. De nog grotere bedragen om te bezuinigen komen pas in 2014 aan de orde.
Je hoort het ze denken ‘en nu maar hopen dat het tegen die tijd beter gaat’.

Al met al een Tussenbalans die met valse gewichten in balans is gebracht. Ondoordacht en onevenwichtig.
Resultante van gebrek aan gewicht en gebrek aan inzicht vrees ik.
Om keuzen te maken heb je echte politieke wil nodig, in het belang van de stad, om een pakket aan maatregelen aan te geven dat de komende jaren de koers bepaalt als antwoord op de bezuinigingen. Geen half compromis om het maar vooruit te schuiven totdat het eigenlijk te laat is.
Een halfwassen aanpak die er ook voor gaat zorgen dat deze stad alleen maar meer in de problemen gaat komen. Basis ook voor een verlamming die gaat leiden tot nog meer blunders die ons nog meer miljoenen gaan kosten.

Amersfoort rommelt maar wat aan. De redding zal moeten komen van innovatieve ondernemers en bewoners die zich niks aantrekken van die verlamming en gewoon aan de slag gaan (en blijven).
Gelukkig hebben we DIE nog genoeg.

We wachten met spanning op de Tussenbalans, waarin de coalitie alle antwoorden moet geven op de bezuinigingsvragen die er liggen.
Verhitte gezichten, moeilijke afwegingen, onaangename gevolgen. Maar toch…
De Kogel is door de Kerk (mag je wel zeggen in een coalitie waar CU en CDA  het verschil zouden moeten kunnen maken samen)!
Ze zijn eruit. Kan ook niet anders, want het alternatief wordt als ‘erger’ ervaren.

Deels wordt voortgegaan met de kaasschaaf, deels worden schijnoplossingen gepresenteerd. Nergens wordt echt gekozen. Neem het Beekdal, daar kan nog wel een studietje van af voordat er echt sprake zou moeten zijn van bouw. Dus wordt het kijken of de bestaande bouw kan worden ‘uitgebuit’. Zo lijdt niemand gezichtsverlies.
Bovendien kun je optimistisch blijven over de bouwmogelijkheden in Vathorst of De Lichtenberg. Die economie MOET een keer weer beter worden, toch?

Voorlopig voelt het als een citroen die wordt leeggeknepen, maar ondanks de smaak EN het leegknijpen manmoedig blijft lachen.
Daar komt bij dat we de bestaande projecten lang niet in de klauw hebben.
Ik vrees dat de citroenen in Amersfoort nog wel even in trek blijven.

Het waren bezorgde gezichten afgelopen dinsdag die na afloop van de Raad de fractiekamer van de VVD indoken. Gezichten van ‘fractielijders’.
Want de financiële hete aardappelen kunnen maar niet worden opgediend. De resultante van jaar na jaar slecht financieel beleid en het vooruitschuiven van de verantwoordelijkheid.
Dat begon al met de PvdA wethouders die de 8 jaar voor dit college (met een driftig twitterende VVD wethouder op financiën) rigoureus weigerden om fundamenteel naar de geldstromen van de gemeente te kijken. Elke motie over ‘zero base budgetting’, ofwel ‘kijk nou eens wat er echt nodig is’ werd zonder blikken of blozen van de tafel geveegd. Niet nodig, ‘we weten wel wat er er speelt’. Om vervolgens weer met de kaasschaaf aan de gang  te gaan en bij elke portefeuille er iets af te halen. Tot op de dag van vandaag.
Elke wethouder gaat voor zijn eigen potje met centjes staan, niemand heeft het lef om knopen door te hakken.
Dat dat een keer fout moet lopen is wel duidelijk, dat weten we ook al jaren. De kaasschaafaanpak leidt tot verlamming op alle fronten, tot gatenkaas zonder enige smaak. In plaats van echte keuzen te maken, en daarmee smaak over te houden op die gebieden die we met smaak willen opdienen voor de inwoners.
Daar komen dan bovendien nog eens de valse argumenten bij om die flauwe gatenkaas door de strot te duwen. ‘Meer eigen verantwoordelijkheid’, ‘op eigen benen leren staan’ en meer van die flauwekul. Gewoon andere woorden voor ‘geld is op, bekijk het maar’.

We weten al sinds de aanvang van dit College dat het mis is met die gatenkaas. De gaten zijn inmiddels groter dan de kaas zelf. Ik was niet bij die onderhandelingen betrokken en zag met verbazing de financiële resultante ervan: NIET dus. Want er was geen financiële onderbouwing.

In de direct daarop volgende begrotingsbesprekingen heb ik een poging gewaagd dat aan de orde te stellen en nam (omwille van de vrede) genoegen met een half resultaat ‘omdat de stad zou worden geraadpleegd’.
Die raadpleging bleek een complete farce, omdat het college zelf geen enkele grip bleek te hebben op de eigen geldstromen. Alle gezichten stonden op ‘ik weet het ook niet’ in combinatie met ‘als het lastig wordt ben ik niet meer aanspreekbaar’.
Die tussenbalans kunnen we in ieder geval wel opmaken: dit college en deze collegepartijen hebben verzuimd de tijd goed te gebruiken en worden daar nu keihard mee geconfronteerd. Geld speelt meer dan ooit een bepalende rol voor Amersfoort en het ontbreekt op cruciale momenten aan bekwame rekenmeesters. Net zoals het op evenzovele momenten ontbreekt aan bekwame managers. 

Het is geluidloos voorbij gegaan. Tien jaar Amersfoort.cc. Wat ooit begon als een noviteit die zelfs in de Gemeenteraad ter discussie werd gesteld (‘ontoelaatbaar dat je openbaar vertelt wat er in achterkamertjes speelt’) is nu een site onder velen. Alhoewel, het blijft vallen en opstaan voor iedereen die het kiezende publiek zinnig wil informeren.
In die 10 jaar heb ik bericht over de manipulaties van collegeleden, de dwaasheden van fracties en de zottigheid van vele raadsleden, inclusief mijzelf.
Met als grote les dat het politieke geheugen vrijwel nihil is en gezond verstand er niet toe doet.

Keer op keer spelen dezelfde zaken en keer op keer lijkt er niks geleerd te worden. En hoe verstandig het ook lijkt om voor ‘A’ te kiezen, de politiek kiest vrolijk ‘B’.
Voorbeeld van het eerste is de Lokale Omroep, waarin jarenlang Omroep Amersfoort het leven onmogelijk werd gemaakt en nu EVA al binnen een jaar op zwart zaad zit met slechte perspectieven.
Voorbeeld van het tweede is de bouw van het Eemhuis, waarin iedereen met gezond verstand aan zag komen dat de cijfers volstrekt niet konden kloppen en binnen een jaar 15 miljoen Euro werd ‘verbrand’.

Recentelijk constateerde de interim Gemeentesecretaris in het openbaar (en nu volgt een vrije vertalen) dat de ambtenaren eigenwijs en eigengereid zijn, het college onervaren en zwak en de Raad niet bepaald uitblinkt in kwaliteit en luistervermogen.
Wie vanaf 2002 mijn ‘stukjes’ heeft gelezen zal zich niet hebben verbaasd over die conclusie (ze staan nog allemaal op de site, dus ga je gang, gun jezelf een uurtje gniffelen).

Tien jaar Amersfoort.cc heeft dus te weinig opgeleverd?
Officieel niet, in de wandelgangen wel. De speldenprikjes kwamen (en komen) wel degelijk aan. Lastig gevolgd worden is nog steeds ‘lastig’.
Ook de komende 2 jaar wordt het ‘lastig’.

Is de nieuwe lokale omroep amper begonnen of de alarmklok luidt al. Net als bij Omroep Amersfoort komt EVA erachter dat lokale omroep spelen verre van makkelijk is. De zo begeerde Appel blijkt eerder de vergiftigde Appel van Sneeuwwitje te zijn dan de hoofdprijs.

Gisteravond beleefden we een hoogtepunt in de lokale omroepsoap, die inmiddels al vele jaren duurt. Wethouder Pim van de Berg weigert een extra bedrag van 18.500 Euro beschikbaar te stellen. En op basis van de beschikbare informatie heeft hij gelijk. Er is eerder sprake van een bodemloze put dan van een zetje in de goede richting.
Alhoewel…Gerard Verbeek, projectleider bij de ROC, presenteerde zich als nieuwbakken bestuurslid. Die weliswaar van niks wist, maar wel aangaf dat de ROC zijn beoogde stageplaatsen niet zomaar zou opgeven. Zou ik ook niet doen als ik de ROC was..
Hij wist niets over de financiën, wilde niks kwijt over mogelijke medebestuursleden, maar had er wil ‘zin an’.
Adembenemend om aan te zien. Vooral als je al 10 jaar lang de omroepperikelen mag aanzien. Een lijdensweg van geld tekort, verdachtmakingen, stemming makerij en bestuurlijke blunders.

Materiaal voor een fiks boek, maar wie zou het lezen? Want in 10 jaar wordt elk jaar de discussie herhaald en dezelfde blunders omarmt.
Aan de ene kant welwillende lokale omroepfanaten die maar niks (willen) begrijpen van de commercie en de politiek, aan de andere kant politici die veinzen er (steeds weer) alles van af te weten.
Omroep Amersfoort, voorganger van EVA, werd weggepest door het dichtknijpen van de geldkraan en het voortdurend ter discussie stellen van de continuïteit. Wie denkt nog aan de aantijgingen (door ex-medewerkers) aan het adres van de directie (‘bevoordelen vooral zichzelf’)?

Met de ontnuchterende conclusie dat de beide aanvoerders van EVA inmiddels (binnen een jaar) ook het veld hebben geruimd omdat…ze zichzelf bevoordeelden met een (fiks?) salaris. Een EVA dat vooral bloeide omdat het nu eindelijk maar eens afgelopen moest zijn met die graaiers en bedriegers van Omroep Amersfoort.

Tsja…
Je kunt geen volwassen lokale omroep draaien op vrijwilligers als je elke dag weer een lokaal journaal moet draaien. Je kunt ook niet (meer) rekenen op riante commerciële inkomsten. De commercie heeft de keuze uit vele alternatieve en je zult dus heel creatief moeten zijn om die te (blijven) binden.
Nee, politiek Amersfoort zal, als ze kiezen voor een echte lokale omroep, fiks de buidel moeten trekken. Zelfs als de ROC zijn stageplaatsen veilig wil stellen.
Voor EVA heeft het alleen maar zin om het zoveelste mooie bedrijfsplan te schrijven als de politiek de intentie heeft EVA een sappige, rijke Appel te bieden. Met voldoende vitaminen om een goede lokale omroep neer te zetten.
Ik vrees dat de meerderheid van de Raad wel hard roept dat ze dat wel wil (elke kans om leuk in beeld te komen is er één, nietwaar), maar niet bereid is de portemonnee daarvoor te trekken als ze de rekening zien.

Wordt vervolgd…

Met het sleutelen aan de Amforsactiviteiten wordt geen echt antwoord gegeven op de veranderende omstandigheden anno 2012. Er wordt Rijks-shit doorgeschoven en niks meer dan dat.

Andere arbeidsverhoudingen (van loonverband naar ZZP), andere economische perspectieven (van lokaal naar minimaal Europees), andere arbeidsperspectieven (van hand naar hoofd), andere commerciële perspectieven (van prijs naar integrale meerwaarde), andere technologische perspectieven (van post naar email is de minste), andere leiderschapsperspectieven (van directief naar inspirerend/dienend), andere ondernemersperspectieven (van handel naar echt ondernemen), andere organisatieperspectieven (van structureren naar organisch functioneren) en andere overheidsperspectieven (van amateuristische overvloed naar professionele schaarste) zijn maar een paar van de veranderende perspectieve waarin Amfors zijn weg zal moeten vinden.
‘Aanpassen’ helpt niet als er in dikke vette letters ‘Oppassen’ bij staat. Wil je het echt ANDERS doen dan moet je ervoor zorgen dat 1+1 niet ’3′ is, maar ’11′. Hoe je dat doet?

Eigenlijk heeft Amfors al een deel van het antwoord in huis: ga voor Social Return Partnerships.
Voor wat? Social Return Partnerships: bedrijven die iets terug willen doen voor de maatschappij en een sociaal maatschappelijke plicht en onderdeel zien van hun bedrijfsopgave. Een deel van de begroting (niet de winst) wordt ingevuld met arbeid die ‘sociaal’ is door mensen die arbeid te laten verrichten die daar normaal niet voor in aanmerking komen. De kleine projectjes die Amfors heeft lopen met Patissier Duterlay en Oce zijn daar voorbeelden van.

Het echte antwoord is omzetten van Amfors in een ‘Social Campus’, waarin High Tech en High Touch elkaar omarmen.
Een fysieke omgeving waarin:

-       er expertise wordt geconcentreerd over hoe je mensen die op afstand staan van de normale arbeidsmarkt toch kunt inzetten in die arbeidsmarkt

-       bedrijven actief zijn die delen van die expertise ook voor anderen beschikbaar stellen (adviesdiensten HRM)

-       er diensten verricht worden voor bedrijven die zich in en om de Social Campus hebben gevestigd (met als extra incentive lage huurprijzen voor high tech voorzieningen) met de verplichting gebruik te maken van die diensten

-       er diensten worden verricht voor bedrijven buiten de Social Campus die op basis van Social Return hun maatschappelijke plicht hoog op de bedrijfsagenda hebben gezet.

-        er een connectie is met (praktisch) onderwijs

-       Met creativiteit nieuwe vormen van arbeid worden ontwikkeld en ondersteund (bijvoorbeeld private markt: vanaf boodschappen doen en de hond uitlaten tot eenvoudig tuinwerk en schoenen poetsen. Zakelijke markt: boodschappen doen,  auto’s wassen, klusjes, maar ook het ontwikkelen van Social Return merken in joint venture).

Amfors heeft dan POSITIEVE redenen om met het bedrijfsleven in zee te gaan in plaats van ze commercieel te bestrijden.
Sympathie en maatschappelijke verantwoordelijkheid zijn dan de leidraad en niet (oneerlijke) bedreiging en profiteren van het gemeentelijk aandeelhouderschap.
Waarbij de gemeente MOTOR wordt van verandering in plaats van STORMRAM.

ANDERS dus en ook nog eens BETER.

PS, het plaatje links boven is van Notre Dame, een universiteit in Amerika, waar elk jaar een ‘markt’ is waar sociale betrokkenheid centraal staat.

De Wet Werken naar Vermogen (WWNV) wordt naar alle waarschijnlijkheid in 2013 de opvolger van De Wet Werk en Arbeidsondersteuning Jonge Gehandicapten (Wajong), De Wet Sociale Werkvoorziening (Wsw) en de Wet Werk en Bijstand (WWB).
Zo, dat moet je dan allemaal maar begrijpen als ‘gewone’ inwoner van Amersfoort…

‘Waarschijnlijk’ omdat zelfs de Tweede Kamer er nog over moet beslissen.

Bezuinigen dus als inspiratiebron om het ‘anders’ en ‘beter’ te doen. Een volstrekt foute inspiratiebron, omdat ECHTE veranderingen nu eenmaal meer tijd vragen dan een begrotingsjaar van de overheid en zo’n NEGATIEVE verandering op veel weerstanden stuit.
En niet alleen omdat iemand anders de rekening moet betalen (gemeenten), maar vooral ook omdat het gaat over mensen. Die zelf niet of nauwelijks in staat zijn voor zichzelf op te komen.
Het nu voorliggende Amfors bedrijfsplan heeft, behalve deze volstrekt verkeerde inspiratiebron, nog meer mitsen en maren.

Veranderingen komen tot stand doordat in brede (lees: de betrokken) kring die veranderingen ook als wenselijk en haalbaar worden gezien. Daarvoor heb je, binnen die bedrijven, leiders nodig die INTERN op een inspirerende manier een nieuwe weg laten zien en motiveren om die weg in te slaan. ‘MIJN’ of ‘HUN weg’ moet ‘ONZE weg’ worden.
Je ziet het gevaar al aankomen: niks inspiratie, niks motivatie. Aan alle kanten weerstanden. Allerzins begrijpelijk.

Behalve dat de gemeenten hun nek verder moeten uitsteken en meer opdrachten moeten geven aan Amfors moet datzelfde Amfors zich nog sterker op de commerciële markt gaan roeren. Meer en vettere opdrachten binnen halen dus.
Waarvoor je niet alleen de Europese regels moet omzeilen, maar ook nog eens voldoende commerciële slagkracht moet opbrengen tegenover andere aanbieders. Dan is het niet alleen een kwestie van prijs, maar ook van echte meerwaarde. 1+1 moet geen 2, maar minimaal 3 worden om een opdracht te krijgen.
Die slagkracht heeft Amfors onvoldoende en de vraag is maar of er mensen te vinden zijn die bereid zijn voor Amfors te gaan werken die dat WEL kunnen. Anderen EXTERN inspireren en motiveren om met Amfors in zee te gaan. En dat niet alleen omdat je anders geen opdrachten meer krijgt van de gemeenten!

Bij alle mitsen en maren zul je de verandering van A (WsW) naar B (WWNV) maximaal moeten beheersen. Dat is in een echt bedrijf al een heuse opgave, maar in een gemeentelijke omgeving welhaast vragen om een wonder. Bovendien moet je alle (voorziene en onvoorziene) risico’s beheersen en dat is in het geval van de RWA/Amfors een waslijst. Van een sterk verbeterd ziekteverzuim tot een gretig toehappend bedrijfsleven, van een inspirerend leiderschap tot een aanmerkelijke kostenreductie.

In een echt bedrijf zou crisismanagement het antwoord zijn geweest, maar in een gemeentelijke omgeving is dat een illusie. Teveel beperkingen, waarvan het gebrek aan slagkracht en bedrijfsmatige deskundigheid zeker niet de minste is.

Dat wordt dus ‘dokken’ of ‘duiken’.
‘Dokken’ betekent het in de begroting opnemen van een fikse reserve. ‘Duiken’ betekent het klakkeloos aanvaarden van het voorliggende bedrijfsplan als ‘het enige juiste’ en ‘haalbaar’.
In dat geval wordt de hete aardappel keurig doorgeschoven naar een volgend college in de hoop dat de economie opleeft, het Rijk alsnog bijdraagt of Amersfoort wordt geannexeerd door Hoogland.

Het Rijk bezuinigt op de sociale werkvoorziening. Minder subsidie, waardoor gemeenten flink moeten bijpassen. Dat werd in het verleden voorkomen doordat werkvoorzieningsbedrijven, zoals Amfors, zich op de commerciële markt begaven en opdrachten binnen sleepten. Vaak ten koste van commerciële aanbieders.
Het grootste deel van die opdrachten kwamen van de gemeenten zelf. Ondershands werden opdrachten aan Amfors gegund, voor bijvoorbeeld groenvoorziening of schoonmaak. De ene hand waste de andere. Zo werd ook geld voor re-integratieopdrachten (mensen weer aan het werk helpen) aan Amfors gegund, terwijl er eigenlijk sprake was van een commerciële markt. Allemaal bedoeld om de verliezen voor de gemeenten te beperken.

Vanaf volgend jaar dreigt het Rijk nog verder te bezuinigen op de bijdrage per werknemer met een sociale, psychische of lichamelijke beperking (‘Personen met een afstand tot werk’). Net op een moment dat de opdrachten voor Amfors toch al teruglopen. Gemeenten moeten bezuinigen en de commerciële markt is door de crisis ook minder. Met desastreuse gevolgen voor Amfors..
Reden voor de gemeenten, die de eigenaar, de baas en de voornaamste opdrachtgever zijn van Amfors, om zich te beraden hoe ze Amfors weer zo succesvol kunnen laten zijn dat die met een Winst op hun bedrijfsvoering de Verliezen bij de gemeenten kunnen compenseren. Bij ongewijzigd beleid dreigen de gemeenten namelijk een slordige 6 mln Euro per jaar te moeten bijpassen.

Hoe je dat doet? Als gemeenten zet je dan een intergemeentelijk projectgroepje (Regiegroep) op, laat die langdurig in de glazen bol kijken, zet de directie van Amfors onder druk om met een sluitend plaatje te komen en huurt tenslotte een aantal adviseurs in om je gelijk te halen (BMC, Divosa en PwC).
Resultante is een bedrijfsplan met veel mitsen en maren.

Kern ervan is:

-       de gemeenten moeten nog meer gaan uitbesteden aan Amfors

-       Amfors moet NOG commerciëler gaan optreden

En dat is gelijk ook de angel in de aanpak. Gemeenten werken met belastinggeld, dat ze zo efficiënt mogelijk moeten inzetten. Als een Pools bedrijf een lagere offerte doet dan Amfors voor het groenonderhoud is dat goed voor de gemeentebegroting voor de post ‘Groenonderhoud’, maar slecht voor de gemeentebegroting voor de post ‘Werk en Inkomen’. Minder inkomsten bij Amfors is MEER bijpassen voor de RWA tekorten.
Vrij verkeer van goederen en diensten versus eigen belang van de gemeente.
Om de Europese regels (van aanbesteding) te omzeilen heeft een gerenommeerd juridisch adviesbureau alvast een constructie bedacht: Amfors Publieke Services bv.
F*** Europa.

Duidelijk is dat de toekomst van Amfors aan een door de gemeenten zelf gesponnen zijden draad komt te hangen.

De nieuwe wet Werk en Inkomen is een ramp voor gemeenten, daar is eigenlijk iedereen het wel over eens. Desondanks slikken alle gemeenten het dictaat van Den Haag. Ze komen allemaal bakken geld tekort en mogen dat nu zelf bijleggen.
In het geval van Amersfoort dreigt dat de komende jaren op te lopen tot 4 tot 6 miljoen. Dus is het nu werken aan inkomen, voor de gemeente dan.

Mensen die geen enkele kans op de arbeidsmarkt hebben mogen ‘werken’ in de Sociale werkplaats, soort van therapie dus. Kans op ook maar iets terugverdienen is er niet. Alles boven de 20% moet maar zorgen dat ze ergens aan de bak komen, dat is feitelijk aan de gemeente.
Dat ‘ergens’ was in het geval van Amersfoort Amfors, dat met een reeks van bedrijven aan de weg timmerde. Van Groenvoorziening tot metaalbewerking, van postkamer tot uitzendbureau. Met de vraag of dat niet teveel van het goede was en is, het gaat al snel ten koste van commerciële concurrenten. Bovendien was er een groot deel gemeentewerk bij, waar die concurrenten ook graag een deel van hadden gehad. En nu de markt opdroogt komt Amfors, net als die concurrent, in de problemen.
Ziedaar het uitgangspunt van de puzzel: hoe kun je als gemeente zo min mogelijk betalen aan dat sociale werk zonder iedereen tekort te doen die hard moet werken voor zijn boterham.

Oplossingen gevraagd dus. Zoals deze, die ik maar even ‘Samen aan het Werk’ heb genoemd.
Nu weet ik uit eigen ervaring dat veel bedrijven best bereid zijn mensen in dienst te nemen die wat minder presteren, mits er ook begrip is voor de belangen van die bedrijven. Dus willen ze niet opgezadeld worden met het risico van langdurige ziekte.
‘Corporate Social Responsibility’ begint in de buurt, dus waarom niet de handen ineen geslagen met een aantal bedrijven en samen met de gemeente een ‘pool’ van mensen opgezet die ingezet kunnen worden bij die bedrijven (incl de gemeente zelf). Op die manier nemen organisaties hun maatschappelijke verantwoordelijkheid en krijgen een aantal mensen die wat minder productiviteit hebben een kans bij een bedrijf ervaring op te doen en/of actief te blijven. Alleen al het aantal bedrijven waar de gemeente zelf mee werkt of heeft is al voldoende om een 100-tal mensen leuk werk te geven.

Tweede oplossing is innovatief en evenzeer effectief: de ‘Social Campus’.
Creëer een plek waar High Touch hand in hand gaat met High Tech. Ofwel zoek een multifunctioneel gebouw (met High Tech verbindingen en faciliteiten), waarin en waaromheen je bedrijven plekjes biedt tegen lage huurkosten. Daar staat tegenover dat die bedrijven maximaal gebruik moeten maken van de mensen uit de ‘pool’. Door werk uit te besteden of mensen in te zetten binnen de eigen muren.
Bovendien vestig je op de Social Campus ook organisaties met sociale expertise, die weer andere bedrijven buiten de Campus muren (over de drempel) kunnen helpen bij de inzet van mensen uit ‘de pool’.
Als je het slim doet loop je voorop met de kennis en kunde waarmee je dat doet en kun je andere gemeenten en bedrijven buiten Amersfoort adviseren en begeleiden bij de inzetbaarheid van mensen daar. Een ‘Expertise Centrum Sociale Inzetbaarheid’ is zo geboren.

Als je ‘Samen aan het Werk’ en de ‘Social Campus’ combineert heb je zowel een oplossing die op korte termijn werkt als een oplossing die op (midden)lange termijn (sociaal) werk oplevert.

We geven veel innovatiegeld uit voor High Tech toepassingen. Tijd om dat eens te doen voor High Touch toepassingen. En Amersfoort kan sociaal voorop lopen. Kijk, die Marathon wil ik graag en van harte steunen.

Samen aan het werk, we gaan ervoor!

PS, ik heb de domeinnaam SocialCampus.nl vastgelegd en sta hem graag af als het initiatief van de grond komt! Net als ik met ‘Where Minds meet’ heb gedaan..

De Kamp, de winkelstraat tussen de Stier en de Kamperbinnenpoort, is een rommeltje. Te smalle trottoirs, fout geparkeerde auto’s, gevaarlijk manoeuvrerende fietsers, vastgelopen rolstoelen en auto’s die net zo snel rijden als de hoogte van de decibellen die eruit komen. Zeker op zaterdag, maar ook ‘s avonds, is het uitkijken geblazen.
Desondanks is de Kamp te verkiezen boven de eenheidsworst van de Langestraat, het type winkelstraat dat je overal in grote steden tegenkomt. Winkelketens, al of niet franchise, van bekende merken, afgewisseld met een dapper doorzettende, zelfstandige winkelier.

Op de Kamp is het precies andersom. Uit retail onderzoek weten we dat juist die diversiteit van zelfstandige winkeltjes door winkelend publiek op prijs wordt gesteld. Iedereen die bijvoorbeeld Deventer wel eens heeft bezocht dwaalt graag door de kleine straatjes ACHTER de bekende straten. Feitelijk is onze eigen Krommestraat er ook een voorbeeld van, opgeleukt door de winkeliers zelf.

Afijn, de Kamp moet worden opengebroken. Gasleidingen vernieuwen. Maar ook de bomen beginnen met hun wortels ruimte te vragen en de stoepen zijn aan ‘fraaier’ toe.
Tijd voor het Binnenstadsbewoners Netwerk om het initiatief te nemen voor vernieuwingsplannen. Prille plannen, die ter discussie stonden tijdens een avondje in Restaurant Akdeniz, waar ook de wijkagent en wethouder Buijtelaar van verkeer (en Geld) bij aanwezig was.
Als Raadslid houd je je dan opvallend stil (behalve dan via Twitter), om de aanwezigen niet te beïnvloeden (een rol die VVD raadslid Bert vd Werf minder ligt merkte ik).
Maar ik ben zelf ook bewoner van de Kamp en zie voor mijn raam menige Amersfoorter voorbij trekken, te voet of met een al of niet geëigend voertuig. Nog een reden dus om te gaan luisteren.
De aanwezigen waren het weer eens grondig met elkaar ONEENS. Waar de een het een verlengde van de Langestraat wilde maken, wees een ander juist op de noodzaak om de eigenheid te benadrukken en NIET op de Langestraat te lijken.
Waar de een het plaatsen van plantenbakken al revolutionair vindt, is de ander niet tevreden met ‘alleen maar afsluiten voor auto’s’.
Creativiteit gevraagd dus in een tijd waarin die juist vanuit de inwoners en ondernemers moet komen. Om het anders en beter te doen, want het aantal bezoekers aan de Kamp mag, om verdere winkelsluitingen te voorkomen, beslist omhoog. Dat komt dan te laat voor de uitbater van Restaurant Akdeniz, die zijn deuren moet sluiten vanwege de tegenvallende bezoekersaantallen. Terwijl zijn gastvrijheid en opgediende eten ver uitsteekt boven dat van het gemiddelde Amersfoortse restaurant!
De komst van het Casino van Krijco zal niet genoeg zijn om de Kamp op de kaart te zetten vrees ik.

Wil je dus de toekomst van de Kamp echt verzekeren en bezoekers trekken moet je visie hebben op die toekomst.
Mijn (bescheiden) visie? De Kamp is een chaos, en maak DAAR dan maar een sterk punt van. Maak van de Kamp een moderne Kasbah!
Die avond was er, behalve de eigenaar van Akdeniz, niemand uit allochtone kring, terwijl dat juist een groot deel van de winkeliers op de Kamp betreft.
Als je hen beluistert willen ze alleen maar meer bezoekers, net als de andere winkeliers. De eigenaren van de panden willen ook meer bezoekers (want dan gaat de waarde van de huur omhoog). De bewoners (vaak boven en achter de winkels) willen meer rust, gezelligheid en veiligheid.
De diversiteit van winkeliers maakt dat uniformiteit (met mooie gevels en opgeruimde etalages) er niet in zit. Gelukkig maar, want meer van hetzelfde is meer ellende.
Maak gebruik van die diversiteit en cultiveer het. In een Kasbah is verscheidenheid juist een sterk punt. De Kamp dus grotendeels autovrij maken, Kasbah-achtig inrichten en vrij baan geven aan straathandel, al of niet door de winkeliers zelf. We wilden al meer markten gaan aantrekken, dus een ‘exotische’ markt zou meer dan welkom zijn.
Wedden dat de bezoekers van heinde en ver komen kijken naar het WereldWijze Wonder van Amersfoort?

Durf van de gemeente en Durf van ondernemers, het wapen tegen eenheidsworst.
Die Durf moet wethouder Buijtelaar nog wat leren, ondanks dat hij VVD’er is. Zijn bijdrage bestond aanvankelijk alleen uit de waarschuwing dat er GEEN geld beschikbaar is en men het maar moest houden bij wat nieuwe plantenbakken. Zo maak je dus creativiteit bij voorbaat DOOD.
Wat ik dan ook maar ter plekke twitterde. Met een prompte reactie van zijn kant via Twitter dat hij alleen maar realistisch wilde zijn.
Om aan het eind van de avond zijn eigen woorden richting de aanwezigen te corrigeren en aan te geven dat hij had bedoeld realistisch te willen zijn en geenszins had willen aangeven dat plannen bij voorbaat zouden worden afgeschoten…
Waar Twitter al niet goed voor is.

Een aantal bewoners/ondernemers gaat nu aan de slag met ideeën.
Wordt vervolgd…en wie weet tot ziens op de Kamp Kasbah